24/11/2006 - Her seferinde sıkılmadan okuyabildiğim bir yazı..
Kendi yıldızını bulmak..
(Bu yazı 27 Mart 1993'te yayınlandı)
Son zamanlarda bu kadar güzel birşey okuduğumu hatırlamıyorum.
Türkiye Genç İş Adamları Derneği'nin aylık "Genç Bakış-Young Vizyon" adlı
bülteninde okudum ve hemen sizlerle paylaşmak istedim, keyfimi..
Adım gibi biliyorum. Bu öyküyü kesecek ve saklayacaksınız.
Ya da çok sevdiğiniz birisine yollayacaksınız hemen..
Lauren Tseley'nin bir öyküsü bu..
"Bir zamanlar yazılarını yazmak üzere okyanus sahiline giden aydın bir adam varmış.
Çalışmaya başlamadan önce sahilde bir yürüyüş yaparmış. Bir gün sahilde
yürürken plaja doğru baktığında dans eder gibi bir hareketler yapan bir
insan silueti görmüş. Başlayan güne dans eden biri olabileceğini düşünerek
gülümsemiş ve ona yetişebilmek için adımlarını hızlandırmış.
Yaklaştıkça bunun bir genç adam olduğunu ve dans etmediğini görmüş. Birkaç adım koşuyor, yerden bir şey alıyor ve yumuşak bir hareketle okyanusa fırlatıyormuş. Biraz daha yaklaşınca seslenmiş:
-Günaydın. Ne yapıyorsun böyle?
Genç adam durmuş, başını kaldırmış ve cevap vermiş:
- Okyanusa deniz yıldızı atıyorum.
- Sanırım şöyle sormalıydım, demiş, bilge adam.. Neden okyanusa deniz
yıldızı atıyorsun?.
- Güneş çoktan yükseldi ve sular çekiliyor. Eğer onları suya atmazsam ölecekler.
- Ama delikanlı, görmüyor musun ki kilometrelerce sahil var ve baştan aşağı
deniz yıldızıyla dolu. Hiçbir şey fark etmez.
Genç adam kibarca dinlemiş, eğilerek yerden bir deniz yıldızı
daha almış ve dalgalanan denize doğru fırlatmış.
- Bunun için fark etti.
Bu cevap bilgeyi şaşırtmış. Ne söyleyeceğini bilememiş. Geriye dönmüş,
yazısının başına geçmek üzere kulübesine gitmiş. Gün boyunca bir şeyler
yazmaya çalışırken genç adamın görüntüsü gözünün önünden
gitmemiş. Aklından çıkarmaya çalışmış, bir türlü olmamış.
Nihayet akşama doğru fark etmiş ki, o
koca bilim adamı, o büyük şair, bu gencin davranışının özünü kavrayamamış. Çünkü bu gencin aslında yaptığının evrende bir gözlemci olmayı ve olup biteni izlemeyi değil, evrende bir oyuncu olmayı ve bir fark yaratmayı seçmek olduğunu anlamış. Utanmış. O gece sıkıntı içinde yatmış.
Sabah olduğunda bir şey yapması gerektiğini bilerek uyanmış. Yataktan kalkmış giyinmiş sahile inmiş ve o genci bulmuş. Ve bütün sabahı onunla okyanusa deniz yıldızı atarak geçirmiş."
Bu enfes öykünün sonunda, Genç İş Adamları Derneği'nin bir mesajı var. Onu da aynen alıyorum:
"Hepimize bir fark yaratma yeteneği bahşedilmiştir. Eğer biz o genç adam
gibi, bu yeteneğimizin farkına varabilirsek, görüş (vizyon) gücümüz
sayesinde geleceği şekillendirme kudretini elde edebiliriz.
"Hepimiz kendi yıldızımızı bulmalıyız. Eğer yıldızımızı akıllıca ve iyi
fırlatabilirsek, yirmi birinci yüzyıl hiç kuşkusuz harika bir yer olacaktır."
Fark yaratma yeteneği..
Ne güzel bir deyim bu..
Söylenmesi bile güzel.
Fark yaratma yeteneği..
Bu gerçekten hepimizde var..
Ya yıldızlar..
Milyonlarca..
Harika bir 21. yüzyıl istiyorsak, evrende bir gözlemci olup, olup
biteni izleme yerine, evrende bir oyuncu olup, fark yaratmayı seçmemiz gerek. Haydi, kendi yıldızımızı bulalım ve farkı yaratalım..
Hemen..
Bugün..
Vakit geçirmeden!..
Hıncal Uluç
| 
Blogcu Toplist- Siteni Ekle
